Moc kwasu mierzy stała Ka, a wygodniej pKa: im mniejsza liczba, tym kwas mocniejszy. Kwas mrówkowy ma pKa=3,75, benzoesowy 4,20, octowy 4,76, propanowy 4,87. Grupa alkilowa przy grupie –COOH odpycha elektrony i osłabia kwas, a pierścień aromatyczny je odciąga, więc kwas benzoesowy jest mocniejszy od octowego.
Atomy elektroujemne, np. chloru, odciągają elektrony od grupy –COOH, ułatwiają odłączenie protonu i stabilizują anion, więc moc kwasu rośnie. Im więcej takich atomów i im bliżej grupy karboksylowej, tym silniejszy efekt.
Moc kwasu nie jest tym samym co jego stężenie. W roztworze o stężeniu 0,100 mol⋅dm−3 pH kwasu solnego wynosi 1,00, a kwasu octowego 2,88, bo kwas octowy dysocjuje tylko w niewielkim stopniu.