Aglomeracja miejska to miasto z otaczającymi je gminami, ściśle z nim związanymi codziennym dojazdem do pracy i usług; ma jedno wyraźne centrum. Konurbacja powstaje, gdy sąsiadujące miasta o zbliżonej wielkości łączą się zabudową w jedną całość; w Polsce taką formą jest konurbacja górnośląska. Megalopolis to ciąg sąsiadujących aglomeracji i konurbacji, w którym mieszkają dziesiątki milionów osób, jak w pasie Tokio–Osaka w Japonii.
Funkcje miast to ich zadania wobec okolicy: przemysłowa, usługowa, handlowa, turystyczna, religijna, administracyjna, akademicka. Typ fizjonomiczny to wygląd miasta: europejskie ma zwartą zabudowę ze starym centrum i rynkiem, północnoamerykańskie – dzielnicę biznesu z wieżowcami i rozległą zabudowę jednorodzinną wokół, a miasta w krajach słabiej rozwiniętych mają obok nowoczesnego centrum rozległe slumsy.
Gettoizacja to wydzielanie się w mieście dzielnic zamieszkanych przez jedną grupę, ubogą albo zamożną, odgrodzoną od reszty miasta. Przyczyną bywa różnica dochodów i cen mieszkań, pochodzenie mieszkańców lub dążenie zamożnych do odgrodzenia się; w polskich miastach jej przejawem są osiedla grodzone i zaniedbane kwartały starych kamienic. Skutki to słabsze więzi mieszkańców, utrwalanie biedy w jednych dzielnicach i podział przestrzeni wspólnej; przeciwdziała jej rewitalizacja i mieszanie różnych typów zabudowy.
Genius loci, czyli duch miejsca, to cechy, które odróżniają miasto od innych: historia, układ ulic, zabytki, położenie i tradycje mieszkańców. Zamość wyróżnia renesansowy układ miasta idealnego, Kraków średniowieczny rynek i Wawel, a Gdańsk kamienice i port nad Motławą. Opisując genius loci, wskaż konkretne elementy krajobrazu miasta, a nie ogólne słowa o jego urodzie.