Kajko i Kokosz. Szkoła latania Janusza Christy

Zbój Łamignat, siłacz o dobrym sercu, skarży się, że brakuje mu sił. Jego żona, czarownica Jaga, chce mu pomóc i daje mu czarodziejską fujarkę, która ma mu zapewnić nadludzką siłę. Gdy Łamignat sprawdza, czy podarunek naprawdę działa, przez las wraca z polowania kasztelan Mirmił ze swoimi wojami.

Później do Mirmiłowa, drewnianego grodu kasztelana, wdzierają się nieproszeni goście, ale Kajko i Kokosz – najdzielniejsi wojowie Mirmiła – wyganiają ich z grodu. W tym albumie pierwszy raz w serii pojawiają się zbójcerze, banda rycerzy-rozbójników pod wodzą Hegemona, która od tej pory wciąż będzie próbowała zdobyć gród.

Do sali na zamku Mirmiła przychodzi wędrowny kupiec i kłania się kasztelanowi; przy rozmowie jest żona Mirmiła, Lubawa. W rzeczywistości to przebrany Hegemon, wódz zbójcerzy. Opowiada, że chciał sprzedać kasztelanowi latający dywan z zagranicy, ale po drodze zjadły go mole, a resztę towarów zrabowali mu zbójcerze. Lubawa lituje się nad biedakiem, a Mirmił od razu podchwytuje słowo latający: zawsze marzył o lataniu.

Hegemon w myślach cieszy się, że trafił w czuły punkt kasztelana – postanawia, że w ten sposób zdobędzie gród. Roztacza przed Mirmiłem wizję podniebnych lotów, a gdy ten żałuje zjedzonego dywanu, radzi mu udać się do kraju Omsów: tam, na Łysej Górze, czarownice prowadzą wyższą szkołę latania na miotłach. Mirmił jest zachwycony tym pomysłem i już wyobraża sobie, jak szybuje na miotle.

Lubawa nie chce o niczym słyszeć i stanowczo zabrania mężowi wyjazdu. Mirmił dramatyzuje, że jeśli nie będzie latać, umrze z żalu, i zaczyna wydawać polecenia co do swojej mogiły. Żona ucisza go glinianym dzbanem, który trafia uciekającego kasztelana w głowę, i każe mu przestać mówić o orchideach.

Mija kilka dni. Kajko i Kokosz siedzą na ławce przed domem i martwią się o kasztelana: stracił apetyt i myśli wyłącznie o lataniu, odkąd kupiec zawrócił mu w głowie. Nagle Kajko wpada na pomysł – przecież ciotka Kokosza jest czarownicą, więc pewnie umie latać na miotle. Następnego dnia przyjaciele prowadzą Mirmiła na pierwszą lekcję, a za nimi biegnie troskliwa Lubawa z drugim śniadaniem, którego mąż zapomniał.

Wędrowcy docierają do chatki czarownicy, zbudowanej na pniu drzewa. Witają ich ciotka Kokosza, Jaga, i jej mąż Łamignat. Kokosz prosi ciotkę, by nauczyła kasztelana latać, bo nie da się już z nim wytrzymać, a Mirmiłowi tak się spieszy, że od razu pyta o miotłę. Jaga przyznaje, że dawno nie latała i musi sobie wszystko przypomnieć.

Zanim skończy mówić, kasztelan chwyta miotłę i próbuje wystartować – i ląduje nosem w ziemi. Kajko pociesza go, że początki zawsze są trudne. Jaga wyjaśnia, że miotłę trzeba najpierw posmarować czarodziejską maścią i przypomnieć sobie zaklęcie, a Mirmił, choć obolały, zapewnia, że go to nie zraża. Na szczęście Jaga przechowała resztki maści. W końcu na oczach Kajka, Kokosza, Jagi i Łamignata wzbija się w powietrze, ale nauka latania okazuje się pasmem niefortunnych przygód.

Lekcje u Jagi nie dają kasztelanowi tego, o czym marzył. Wbrew protestom Lubawy Mirmił wyrusza więc do szkoły latania czarownic na Łysej Górze, o której opowiadał mu kupiec, i zabiera ze sobą swoich najlepszych wojów – Kajka i Kokosza. Na tym polegał podstęp Hegemona: wódz zbójcerzy chciał wywabić z grodu kasztelana i jego najlepszych wojów.

Gdy władca i jego najdzielniejsi wojowie są daleko, zbójcerze ruszają na Mirmiłowo. Gród jednak się broni, a napastnicy zostają pokonani – jak w całej serii, zbójcerzom nie udaje się zdobyć grodu. Szczegółów tej części komiksu nie opowiadamy, bo nie mogliśmy ich potwierdzić w dwóch niezależnych źródłach; znajdziesz je w samym albumie.