Opowieści z Narnii. Lew, czarownica i stara szafa C.S. Lewisa

W czasie drugiej wojny światowej czworo rodzeństwa – Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja – zostaje wysłanych z bombardowanego Londynu na wieś, do wielkiego starego domu profesora. Pewnego dnia dzieci zwiedzają dom. Najmłodsza, Łucja, wchodzi do starej szafy w jednym z pokojów, przeciska się między futrami i nagle staje w zaśnieżonym lesie, przy latarni.

Spotyka tam fauna, pana Tumnusa, który nazywa ją Córką Ewy i mówi, że jest w Narnii. Zaprasza ją na podwieczorek do swojej groty i opowiada o tej krainie. Narnią rządzi Biała Czarownica, przez którą od stu lat panuje tam zima, a nigdy nie ma świąt. Na koniec Tumnus wyznaje, że miał zatrzymać dziewczynkę i oddać ją Czarownicy – na jej rozkaz każde ludzkie dziecko spotkane w lesie trzeba jej wydać. Nie potrafi jednak tego zrobić i potajemnie odprowadza Łucję z powrotem do szafy.

Gdy Łucja wraca, okazuje się, że w domu minęła zaledwie chwila, choć ona spędziła w Narnii kilka godzin. Rodzeństwo jej nie wierzy, tym bardziej że w szafie są tylko futra. Edmund dokucza siostrze najbardziej. Później, podczas zabawy w chowanego, Łucja znowu chowa się w szafie i trafia do Narnii, a Edmund, który poszedł za nią, też przechodzi na drugą stronę.

W lesie chłopiec nie może znaleźć siostry. Spotyka natomiast sanie zaprzężone w renifery, powożone przez karła, a w nich bardzo wysoką panią o twarzy białej jak śnieg, w białym futrze i złotej koronie, która każe nazywać się królową Narnii. Najpierw grozi mu różdżką, potem nagle staje się miła: częstuje go gorącym napojem i zaczarowanym ptasim mleczkiem, którego chce się jeść coraz więcej. Wypytuje Edmunda o rodzeństwo i dowiaduje się, że jest ich czworo, a Łucja spotkała fauna. Obiecuje, że uczyni go księciem, a potem królem Narnii, jeśli przyprowadzi do niej brata i siostry. Pokazuje mu, gdzie stoi jej pałac – między dwoma wzgórzami.

Po odjeździe sań Edmund spotyka Łucję, która wraca od pana Tumnusa, i oboje wracają przez szafę do domu.

Po powrocie Edmund zdradza siostrę: przed Piotrem i Zuzanną twierdzi, że tylko bawili się w Narnię, a żadnej krainy nie ma. Łucja ucieka z płaczem, a Piotr karci brata za podłe zachowanie. Starsze rodzeństwo martwi się jednak, że Łucja albo kłamie, albo zaczęła widzieć rzeczy, których nie ma.

Piotr i Zuzanna idą po radę do profesora. Ten, ku ich zdumieniu, poważnie bierze opowieść Łucji pod uwagę. Rozumuje logicznie: Łucja zwykle nie kłamie i nie wygląda na obłąkaną, więc trzeba przyjąć, że mówi prawdę; nawet to, że w innym świecie czas płynie inaczej, przemawia za nią, bo takiego szczegółu dziecko by nie wymyśliło. Kilka dni później gospodyni profesora, pani Macready, oprowadza po domu zwiedzających. Uciekając przed nimi, cała czwórka chowa się w szafie.

Tym razem do Narnii trafia całe rodzeństwo – starsi przekonują się, że Łucja mówiła prawdę. Łucja prowadzi rodzeństwo do domu pana Tumnusa, ale zastają go zdemolowanego, a fauna nie ma: został aresztowany na rozkaz Czarownicy za zdradę i sprzyjanie ludziom. Łucja chce go ratować.

W lesie dzieci spotyka pan Bóbr, który mówi ludzkim głosem. Ostrożnie, by nikt ich nie zobaczył, prowadzi rodzeństwo do swojego domku zbudowanego na tamie. Tam czeka pani Bobrowa przy maszynie do szycia. Pan Bóbr z Piotrem łowią ryby, a pani Bobrowa przyrządza wspaniały obiad. Śnieg pada znowu i zasypuje ślady, więc nikt nie może ich wytropić.

Po obiedzie państwo Bobrowie opowiadają o Białej Czarownicy, która podaje się za królową Narnii i twierdzi, że pochodzi od ludzi, choć nie jest człowiekiem. Swoich wrogów zamienia w kamień. Mówią, że Aslan – wielki lew, prawdziwy król Narnii – jest w drodze, a dawna przepowiednia głosi, że panowanie Czarownicy skończy się, gdy na czterech tronach w królewskim zamku zasiądą dwaj Synowie Adama i dwie Córki Ewy. Dlatego Czarownica każe łapać każde ludzkie dziecko, które zjawi się w Narnii. Mają spotkać się z Aslanem przy Kamiennym Stole. W pewnej chwili wszyscy spostrzegają, że Edmunda nie ma.

Edmund, skuszony obietnicą władzy i ptasiego mleczka, sam idzie przez śnieg i mróz do zamku Czarownicy. Na jego dziedzińcu stoją kamienne posągi – to wrogowie zamienieni w kamień. Czarownica jest wściekła, że chłopiec przyszedł sam, a gdy słyszy, że Aslan wrócił, wysyła wilki, by zabiły jego rodzeństwo i bobry.

Bobry i trójka dzieci uciekają z tamy w stronę Kamiennego Stołu, choć pani Bobrowa nie chce wyruszyć bez prowiantu i spokojnie pakuje jedzenie. W drodze słyszą sanie – nie są to jednak sanie Czarownicy, lecz Świętego Mikołaja, który znów może przybyć do Narnii, bo czary Czarownicy słabną. Każdy dostaje prezent: Piotr miecz i tarczę, Zuzanna łuk ze strzałami i róg, który wzywa pomocy, a Łucja sztylet i flakonik z napojem, który leczy każdą ranę.

Tymczasem Czarownica rusza saniami w pościg, zabierając ze sobą Edmunda. Chłopiec przekonuje się, jak okrutna jest jego królowa, i zaczyna żałować, że zdradził rodzeństwo. Śnieg zaczyna topnieć i nadchodzi wiosna, więc Czarownica musi porzucić sanie i iść dalej pieszo.

Piotr, Zuzanna, Łucja i bobry docierają do obozu Aslana przy Kamiennym Stole. Wkrótce wilk Maugrim, kapitan tajnej policji Czarownicy, napada na Zuzannę, która wzywa pomocy rogiem. Piotr przybiega i w pierwszej w życiu walce zabija wilka mieczem. Drugi wilk ucieka, a Aslan wysyła za nim swoich żołnierzy, którzy w ten sposób odnajdują obóz Czarownicy i odbijają Edmunda.

Edmund wraca do rodzeństwa skruszony i zostaje mu wybaczone. Wtedy jednak do obozu przybywa Czarownica i żąda wydania chłopca. Powołuje się na prastare prawo Narnii, wielkie czary z zamierzchłych czasów: każdy zdrajca należy do niej, a ona ma prawo go zabić. Aslan rozmawia z nią na osobności, a po tej rozmowie ogłasza, że Czarownica zrzekła się prawa do życia Edmunda.

Aslan przenosi obóz od Kamiennego Stołu do lasu. W nocy Zuzanna i Łucja idą za lwem, który zmierza w stronę Stołu. Z daleka widzą, jak Aslan oddaje się w ręce Czarownicy i jej armii. Słudzy wiążą go, upokarzają i zakładają mu kaganiec, a Czarownica zabija go nożem na Kamiennym Stole – taka była cena ocalenia Edmunda, na którą Aslan zgodził się w rozmowie z nią.

Gdy armia odchodzi na bitwę, dziewczynki płaczą nad martwym lwem. Myszy przegryzają krępujące go sznury. Rano Kamienny Stół pęka z hukiem, a przed siostrami staje żywy Aslan. Wyjaśnia, że istnieją jeszcze starsze czary: jeśli niewinna, dobrowolna ofiara odda życie za zdrajcę, Stół pęknie, a śmierć zacznie działać wstecz. Potem lew zabiera dziewczynki do zamku Czarownicy.

Na dziedzińcu zamku Aslan ożywia kamienne posągi – wśród nich jest pan Tumnus, którego Łucja odzyskuje z radością. Ożywieni mieszkańcy Narnii wyruszają z Aslanem na pomoc Piotrowi, który w tym czasie toczy z armią Czarownicy ciężką bitwę.

W bitwie Edmund zachowuje się bohatersko: rozbija mieczem różdżkę Czarownicy, którą zamieniała wrogów w kamień, ale sam zostaje przez nią ciężko ranny. Gdy przybywa Aslan z posiłkami, szala zwycięstwa przechyla się na stronę sił dobra. Lew rzuca się na Czarownicę i ją zabija.

Po bitwie Łucja swoim napojem leczy rannych, przede wszystkim Edmunda. Rodzeństwo zostaje koronowane w królewskim zamku Narnii, tak jak głosiła przepowiednia: odtąd są królem Piotrem Wspaniałym, królową Zuzanną Łagodną, królem Edmundem Sprawiedliwym i królową Łucją Mężną. Panują długo, mądrze i sprawiedliwie, a w tym czasie dorastają.

Pewnego dnia, już jako dorośli, wyruszają na polowanie na Białego Jelenia, który według legendy spełnia życzenie temu, kto go złapie. W lesie natrafiają na latarnię, idą dalej i nagle wypadają z szafy w domu profesora – znowu jako dzieci. W ich świecie nie minęła nawet chwila. Opowiadają wszystko profesorowi, a on im wierzy i zapowiada, że kiedyś jeszcze wrócą do Narnii.