Mazurek Dąbrowskiego powstał w chwili, gdy Polska jako państwo przestała istnieć. Jego najważniejsza myśl jest prosta i odważna: naród żyje, dopóki żyją ludzie, którzy czują się Polakami, a utracone państwo można odzyskać. Ojczyzna nie jest więc tylko terytorium i władzą, ale wspólnotą ludzi, języka i pamięci.
Pieśń łączy trzy czasy. Teraźniejszość to legioniści na obczyźnie, którzy maszerują pod dowództwem Dąbrowskiego. Przeszłość to przykład Czarnieckiego, który już raz uratował kraj po najeździe. Przyszłość to powrót przez Wisłę i Wartę oraz radość ludzi w kraju, którzy słyszą bębny nadchodzącego wojska. Dzięki temu hymn nie jest skargą na utratę wolności, tylko wezwaniem do działania i wyrazem nadziei.
Ważne jest też to, że mówi tu „my”: wspólnota żołnierzy, a przez nich cały naród. Prosty język, krótkie wersy, refren i rytm ludowego mazurka sprawiły, że pieśń łatwo było zapamiętać i śpiewać. Właśnie dlatego przez cały okres zaborów, w powstaniach i na emigracji stała się pieśnią wszystkich Polaków, a od 1927 roku jest hymnem państwowym. Jako symbol Rzeczypospolitej jest chroniona prawem i wykonuje się ją w postawie wyrażającej szacunek.