Ludzie oświecenia najbardziej cenili to, co można pojąć rozumem i sprawdzić doświadczeniem. Racjonalizm Kartezjusza i empiryzm Johna Locke’a i Francisa Bacona kazały systematycznie badać i porządkować świat, dlatego powstawały pierwsze encyklopedie, z francuską Encyklopedią Diderota i d’Alemberta (1751–1772) na czele.
Epoka wierzyła w postęp i w naturalną dobroć człowieka, którego można poprawić przez wychowanie. Za lekarstwo na zło społeczne uważano oświecanie ludzi, a literaturze, jak nauce, stawiano cele dydaktyczne i użytkowe: miała uczyć, wychowywać i pomagać w naprawie obyczajów. Krytyka objęła instytucje polityczne i religię; wielu myślicieli przyjmowało deizm, czyli wiarę w Boga, który stworzył świat, ale się o niego nie troszczy.
W Polsce oświecenie miało dość łagodne oblicze, bo nadawali mu je w dużej mierze duchowni, jak biskupi Ignacy Krasicki i Adam Naruszewicz, a jego wielkim tematem była naprawa państwa. Pisarze ośmieszali sarmatyzm, czyli zacofaną kulturę szlachty, jej pijaństwo i pychę, a także ślepe naśladowanie cudzoziemskich mód, i wzywali do pracy dla wspólnego dobra. Obok racjonalnego klasycyzmu rozwijał się sentymentalizm, zapoczątkowany przez Rousseau i Laurence’a Sterne’a, który cenił uczucie, naturę i prostotę życia na wsi.