Barok wrócił do Boga w centrum świata, ale nie do średniowiecznego spokoju. W odróżnieniu od antropocentrycznego humanizmu renesansu reprezentował teocentryczny mistycyzm: człowiek jest rozdarty między niebem a ziemią, duszą a ciałem, i wciąż czuje kruchość swojego życia. Stąd motywy marności, czyli vanitas, i memento mori, a także obraz życia jako nieustannej walki duchowej, jak w sonetach Sępa Szarzyńskiego.
Epoka kochała kontrast i zaskoczenie. Poeci zestawiali poezję mistyczną z wierszami o światowych rozkoszach, dworską z sowizdrzalską, wątki mitologiczne z biblijnymi i sceny makabryczne z fantastycznymi. Główną zasadą stał się koncept, czyli wyszukany pomysł, na którym opiera się utwór, a poeci lubili nagromadzenia, inwersje i śmiałe metafory, by zadziwić odbiorcę.
W tym samym czasie rodziła się filozofia nowożytna: racjonalizm, według którego mądrość osiąga się potęgą rozumu, i empiryzm, który każe poznawać świat zmysłami i doświadczeniem; oba nurty legły u podstaw oświecenia. W literaturze polskiej obok nurtu dworskiego, czerpiącego wzory z zagranicy, rozwijał się nurt sarmacki, przywiązany do polskiej tradycji, oraz literatura sowizdrzalska, parodiująca literaturę wysoką.