Najważniejszym prądem epoki był humanizm: zainteresowanie człowiekiem, jego językiem, ciałem, rozumem i twórczymi możliwościami, połączone z fascynacją kulturą starożytnej Grecji i Rzymu. To antropocentryzm, czyli myślenie, w którego centrum stoi człowiek, a nie, jak w średniowieczu, wyłącznie Bóg. Ideałem był człowiek wszechstronnie wykształcony i czynny w wielu dziedzinach, jak Leonardo da Vinci, a poeta miał być uczony, po łacinie poeta doctus.
Humaniści wrócili do filozofii starożytnej. Odżyły platonizm i arystotelizm, a także stoicyzm, który uczy spokoju ducha wobec zmiennego losu, i epikureizm, który zaleca umiarkowane korzystanie z radości życia. Kochanowski łączy te postawy z chrześcijańską ufnością: w pieśniach radzi zachować jednakie serce w szczęściu i w nieszczęściu, a Bogu dziękuje za ład i piękno świata.
Renesans nie odrzucił religii, ale zmienił jej miejsce. W reformacji wyraził się humanistyczny indywidualizm i krytycyzm wobec autorytetów, a zjawiskami epoki były też laicyzacja i rozwój nauki. Pod koniec epoki, w czasach kontrreformacji, wraca niepokój o los człowieka: w Trenach Kochanowski wyznaje, że mądrość, której szukał przez całe życie, nie ochroniła go przed rozpaczą po śmierci córki.