Romantycy odrzucili oświeceniowe przekonanie, że rozum i doświadczenie wystarczą, by poznać świat. Według nich obok świata widzialnego istnieje świat duchowy, dostępny tylko uczuciu, wierze i intuicji. W balladzie Romantyczność Mickiewicz przeciwstawia starca, który ufa swemu oku i szkiełku, dziewczynie widzącej zmarłego ukochanego, i staje po jej stronie: prawdy żywe zna serce, nie nauka. Tę postawę nazywa się irracjonalizmem.
W centrum stanął człowiek wyjątkowy: indywidualista, który czuje mocniej niż inni, buntuje się przeciw normom, kocha nieszczęśliwie albo poświęca się sprawie. Szczególną rolę romantycy przypisali poecie. Artysta to geniusz tworzący z natchnienia, a w Polsce także wieszcz, czyli prorok i duchowy przywódca narodu. Tak nazywano Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego; Norwida, niedocenionego za życia, odkryła dopiero Młoda Polska.
Polskie doświadczenie dodało do tego filozofię narodu. Mesjanizm, wyłożony w Dziadach cz. III i w Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego, widzi w cierpieniu Polski ofiarę podobną do męki Chrystusa, która przyniesie wolność innym narodom. Słowacki w Kordianie odpowiedział wizją Polski jako Winkelrieda narodów, który ginie, walcząc za innych. Romantycy szukali też korzeni wspólnoty w przeszłości i w kulturze ludowej, w podaniach, obrzędach i pieśniach, bo widzieli w nich prawdziwego ducha narodu.