Średniowiecze to epoka teocentryzmu: w centrum świata stoi Bóg, a życie ziemskie jest tylko drogą do życia wiecznego. Świat ma ustalony porządek, w którym każdy stan, duchowieństwo, rycerstwo i chłopi, pełni swoją rolę, a wszystko, co widzialne, ma także sens duchowy i odsyła do Boga. Dlatego literatura tej epoki chętnie posługuje się alegorią i symbolem.
Filozofię średniowiecza ukształtowało dwóch wielkich myślicieli. Św. Augustyn, żyjący jeszcze w starożytności, przeciwstawił państwo Boże państwu ziemskiemu i podkreślał, że człowiek potrzebuje łaski. Św. Tomasz z Akwinu w XIII wieku sięgnął po filozofię Arystotelesa i chciał pogodzić ją z chrześcijaństwem; uczył, że i rozum, i wiara mają źródło w Bogu.
Literatura podsuwała wzorce osobowe, za którymi należało iść: świętego ascety, który wyrzeka się dóbr świata, jak Aleksy, rycerza wiernego Bogu i władcy, jak Roland, i sprawiedliwego władcy, jak Bolesław Chrobry u Galla Anonima. Stałym tematem była śmierć: przypominała o marności życia, wzywała do pokuty i zrównywała wszystkich, od króla po żebraka. Tak narodziły się motywy memento mori i tańca śmierci.