W 1989 roku po obradach Okrągłego Stołu i wyborach czerwcowych w Polsce zaczęły się zmiany ustrojowe. W 1990 roku zniesiono cenzurę, a pisarze mogli odtąd wydawać w kraju bez zgody urzędu, który sprawdzał teksty. Wraz z upadkiem komunizmu nurt krajowy i emigracyjny połączyły się w jedną literaturę: Czesław Miłosz wrócił z emigracji do Krakowa, gdzie zmarł w 2004 roku, a paryską „Kulturę” zamknięto w 2000 roku, po śmierci Jerzego Giedroycia.
Gospodarka przeszła od centralnie sterowanej do rynkowej; przemiany te wiążą się z planem Balcerowicza. Pojawiły się prywatne firmy, nowe możliwości zarobku, ale też pogoń za pieniądzem i kult sukcesu, które Marek Nowakowski pokazał w opowiadaniach z tomu Prawo prerii. Niektórzy pisarze zostali wydawcami: Andrzej Stasiuk prowadzi z żoną Wydawnictwo Czarne, specjalizujące się w literaturze faktu, eseistyce, prozie i reportażu.
Literatura zyskała nowe nagrody i międzynarodowe uznanie. Od 1997 roku przyznaje się Nagrodę Literacką Nike za najlepszą książkę roku, a polscy pisarze otrzymali dwie Nagrody Nobla: Wisława Szymborska w 1996 roku i Olga Tokarczuk w 2019 roku, za rok 2018. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych do głosu doszło nowe pokolenie poetów, skupione wokół krakowskiego pisma „brulion”, które ukazywało się do 1999 roku.