Po wojnie władzę w Polsce przejęli komuniści, wspierani przez Związek Radziecki. Państwo stało się z czasem właściwie jedynym wydawcą, a urząd cenzury, Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, sprawdzał każdą książkę, gazetę i przedstawienie. W 1949 roku na zjeździe Związku Literatów Polskich w Szczecinie ogłoszono socrealizm obowiązującą doktryną: od pisarzy oczekiwano dzieł socjalistycznych w treści i narodowych w formie, a niepokornych spotykały cenzura i represje.
Przełom przyniósł rok 1956. Po czerwcowym buncie robotników w Poznaniu i dojściu do władzy Władysława Gomułki w październiku nastąpiła odwilż: złagodzono cenzurę, wydano w kraju pisarzy emigracyjnych, takich jak Gombrowicz, i przełożono wiele książek z Zachodu. Tomami wierszy debiutowali wtedy Zbigniew Herbert i Miron Białoszewski. Swobody szybko jednak ograniczano: w 1964 roku trzydziestu czterech intelektualistów zaprotestowało w Liście 34 przeciw polityce władz wobec kultury.
W styczniu 1968 roku władze zdjęły z afisza Dziady w inscenizacji Kazimierza Dejmka, co wywołało protesty studentów, a w marcu wiece i strajki na uczelniach. Odpowiedzią były represje i kampania antysemicka, po której z Polski wyjechało, według różnych źródeł, od 13 do 20 tysięcy osób. Po robotniczych protestach w czerwcu 1976 roku powstał Komitet Obrony Robotników, a od połowy lat siedemdziesiątych rozwijał się drugi obieg: książki i pisma wydawane poza cenzurą, jak Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA.
Równolegle rozwijała się literatura emigracyjna. Jej ośrodkiem był Instytut Literacki Jerzego Giedroycia, który wydawał, początkowo w Rzymie, a potem pod Paryżem, miesięcznik „Kultura” (1947–2000) i książki, między innymi Zniewolony umysł Miłosza i Trans-Atlantyk Gombrowicza (oba w 1953 roku). Na emigracji tworzyli też Gustaw Herling-Grudziński, Józef Mackiewicz, a od 1963 roku Sławomir Mrożek.
W sierpniu 1980 roku fala strajków, z najważniejszym w Stoczni Gdańskiej, doprowadziła do powstania „Solidarności”, a w październiku Czesław Miłosz, na emigracji od 1951 roku, otrzymał Nagrodę Nobla i jego książki zaczęły się ukazywać w kraju. 13 grudnia 1981 roku władze wprowadziły stan wojenny, który trwał do 22 lipca 1983 roku. Epoka kończy się w 1989 roku, gdy po Okrągłym Stole i wyborach czerwcowych upadł system, który ją ukształtował.