Pozytywiści przypisywali szczególne znaczenie nauce, opartej na doświadczeniu i rozumie, a jej ideał widzieli w naukach przyrodniczych; tę postawę nazywa się scjentyzmem. Z teorii Karola Darwina i z filozofii Herberta Spencera wzięli przekonanie, że społeczeństwo jest jak żywy organizm, a jego rozwój przypomina ewolucję w świecie przyrody.
Światopogląd epoki opierał się na scjentyzmie, ewolucjonizmie, agnostycyzmie i determinizmie, a w etyce na utylitaryzmie, czyli zasadzie użyteczności, której zwolennikiem był John Stuart Mill. Ważną rolę odgrywał też liberalizm. Człowiek był w tym ujęciu częścią przyrody i społeczeństwa, a drogą do zachowania tożsamości narodowej miała być praca, a nie powstania.
Polscy pozytywiści przenieśli te idee na grunt kraju bez państwa. Skoro społeczeństwo jest organizmem, potrzebuje zdrowia wszystkich części, dlatego program obejmował pracę organiczną, czyli rozwój gospodarczy wszystkich warstw, pracę u podstaw, czyli oświatę ludu i obronę przed rusyfikacją i germanizacją, a także emancypację kobiet i asymilację Żydów. Literatura miała mieć charakter użytkowy i służyć temu programowi, dlatego najważniejsza stała się proza.